Slider

Odpowiedzialność karna za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa

Prawo karne daje przedsiębiorcom duże możliwości. I nie chodzi tu bynajmniej o uprzykrzenie życia byłemu pracownikowi, a obecnie konkurentowi. Mam na myśli praktyczne możliwości.

Wyrok karny skazujący, poza karą, której dolegliwość z reguły jest niewielka, może zawierać również obowiązek naprawienia szkody lub obowiązek uiszczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego przedsiębiorcy, a także zakaz zajmowania określonego stanowiska lub prowadzenia określonej działalności. A to już boli. I daje pracodawcy konkretne korzyści.

Co więcej, jeżeli skazany był osobą działającą w imieniu spółki, wówczas możliwe jest ukaranie tej spółki. Pozwala na to ustawa z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. Ale po kolei.

Podstawa prawna odpowiedzialności karnej za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa

Odpowiedzialność karną za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa przewidują przepisy art. 23 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 266 Kodeksu karnego. W obu wypadkach przestępstwo zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Zgodnie z art. 23 UZNK odpowiedzialność karną za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa ponosi ten, kto:

  • wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w stosunku do przedsiębiorcy ujawnia innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy (czyli najczęściej aktualny lub były pracownik)

oraz

  • uzyskawszy bezprawnie informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, ujawnia ją innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej (czyli najczęściej nowy pracodawca).

Zgodnie natomiast z przepisem art. 266 kodeksu karnego, przestępstwo popełnia również kto, wbrew przepisom ustawy lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu, ujawnia lub wykorzystuje informację, z którą zapoznał się w związku z pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością publiczną, społeczną, gospodarczą lub naukową.

Powyższe przestępstwa ścigane są na wniosek. Oznacza to, że niestety trzeba się przyłożyć do napisania tego wniosku. Nieco uproszczając można powiedzieć, że jaki wniosek, takie postępowanie karne.

Obowiązek naprawienia szkody w postępowaniu karnym

W sprawie karnej możemy złożyć wniosek o to, by sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Zamiast tego obowiązku sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego (art. 46 Kodeksu karnego). Co ciekawe, nie stosuje się tu przepisów o przedawnieniu roszczeń cywilnych.

Zakaz zajmowania stanowiska lub prowadzenia działalności gospodarczej

Wobec osoby skazanej za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa sąd może orzec:

  • zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem,
  • zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem (art. 41 § 1 i 3 Kodeksu karnego).

Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych – kara do 5 mln zł

W uproszczeniu spółka, która ponosi odpowiedzialność za działania osoby skazanej na podstawie art. 23 UZNK (członka zarządu, pracownika, pełnomocnika, itp.), może zostać zobowiązana do zapłacenia kary pieniężnej w wysokości od 1000 do 5 000 000 złotych, nie wyższej jednak niż 3% przychodu osiągniętego w roku obrotowym, w którym popełniono czyn zabroniony będący podstawą odpowiedzialności podmiotu zbiorowego (art. 7 ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych).

Wobec takiego podmiotu zbiorowego obowiązkowo orzeka się przepadek:

  • przedmiotów pochodzących chociażby pośrednio z czynu zabronionego lub które służyły lub były przeznaczone do popełnienia czynu zabronionego;
  • korzyści majątkowej pochodzącej chociażby pośrednio z czynu zabronionego;
  • równowartości przedmiotów lub korzyści majątkowej pochodzących chociażby pośrednio z czynu zabronionego.

Ponadto sąd może orzec:

  • zakaz promocji lub reklamy prowadzonej działalności, wytwarzanych lub sprzedawanych wyrobów, świadczonych usług lub udzielanych świadczeń,
  • zakaz korzystania z dotacji, subwencji lub innych form wsparcia finansowego środkami publicznymi,
  • zakaz dostępu do środków, o których mowa w 5 ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;
  • zakaz korzystania z pomocy organizacji międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem;
  • zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne;
  • podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Całkiem nieźle, prawda?

Jeszcze do tego wrócimy.

Potrzebujesz pomocy prawnej? Skontaktuj się ze mną:

e-mail: robert.solga@solga.pl

tel.: + 48 662 050 782

Podobał Ci się ten artykuł? Zapisz się na na newsletter i bądź na bieżąco.

free newsletter templates powered by FreshMail

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: